می دانیم که یکی از نیاز های ضروری برای هر سیستم عاملی رم می باشد . در سیستم عامل هایی مانند Unix , یک فضایی وجود دارد که سیستم از این فضا به عنوان رم مجازی استفاده می کند و به آن swap می گویند . کار کردن بدون swap تقریبا امکان پذیر  نیست  مخصوصا اگر سیستم به عنوان یک server مورد استفاده قرار گیرد.

اگر در هنگام نصب FreeBSD دقت کرده باشید ما قسمتی از فضای هارد را به عنوان رم مجازی یا swap قرار دادیم تا سیستم بتواند از آن استفاده کند . حال حالتی را در نظر می گیریم که احساس می کنیم این swap برای سیستم ما کافی نیست و باید آن را افزایش داد . برای افزایش swap سه راه در FreeBSD  وجود دارد :

۱- اضافه کردن یک هارد جدید و ساختن یک swap جدید بر روی آن

۲- ساختن swap بر روی NFS

۳- ساختن swapfile

از بین گزینه های بالا گزینه دوم زیاد پیشنهاد نمی شود چون باید سیستمی که از آن به عنوان NFS استفاده می شود همیشه روشن باشد و چون از طریق شبکه سیستم ها به هم وصل هستند ممکن است باعث اشغال شدن شبکه شود و مقدار زیادی از پهنای باند مورد استفاده قرار گیرد و شبکه را با مشکل مواجه کند .

گزینه اول راه کار خوبی است البته مجبور به هزینه هستید.

FreeBSD در حالت معمولی با kernel یا هسته ای به نام Generic نصب می شود که د را ین هسته  بعضی از قابلیت ها فعال است و بعضی از قابلیت ها فعال نیست . مثلا ممکن است شناسایی بعضی از سخت افزار ها به صورت خودکار فعال نباشد و باید آنها به طریقه ماژول فعال کنید . کرنل معمولی یا  default یا Generic تمام چیز هایی را که برای آغاز به کار  یک سیستم لارم دارد سعی می کند لود کند تا سیستم به راحتی به کار خود ادامه دهد و ممکن است خیلی از این چیز ها برا ی سیستم شما لازم نباشد و فقط لود شوند .

ممکن است کرنل شما از بعضی از قابلیت ها مانند استفاده از   PF که به نظر من قویترین فایروال دنیا می باشد را دارا نباشد . و اگر شما بخواهید از PF   به عنوان فایروال استفاده کنید باید به کرنل بگویید برای کار با آن آماده گی پیدا کند .

پس لازم است که کرنل اختصاصی داشته باشیم .

کرنل اختصاصی دارای مزیت های زیر می باشد :

۱-  بوت شدن سریع سیستم  چون بعضی از چیز ها که لازم نداریم بوت نخواهند شد و زمان را نمی کیرند.

۲- کرنل اختصاصی رم کمتری را اشغال می کند چون خیلی از داریور ها و ماژول ها که ما احتیاج نداریم لود نمی شوند.

۳- کرنل اختصاصی به شما اجازه می دهد از سخت افزارهایی که به صورت پیش فرض فعال نبودند استفاده کنید .

فرض می کنیم در هنگام نصب FreeBSD کارت شبکه خود را تنظیم نکرده ایم و به آن IP نداده ایم . الان می خواهیم به کارت شبکه خود IP بدهیم و آن را به شبکه وصل کنیم و از آن استفاده کنیم .

اولین کار این است که ببینیم آیا FreeBSD کارت شبکه مرا شناخته است یا نه . برای این کار از دستور ifocnfig استفاده می کنم .در ترمینال یا حال متنی دستور زیر را  تایپ می کنم :

# ifconfig -a
 re0: flags=8943<UP,BROADCAST,RUNNING,PROMISC,SIMPLEX,MULTICAST> mtu 1500
 options=8<VLAN_MTU>
 inet6 fe80::202:b3ff:fe07:9387%fxp0 prefixlen 64 scopeid 0x1 
 ether 00:02:b3:07:93:87
 media: Ethernet autoselect (100baseTX <full-duplex>)
 status: active
 plip0: flags=108810<POINTOPOINT,SIMPLEX,MULTICAST> mtu 1500
 lo0: flags=8049<UP,LOOPBACK,RUNNING,MULTICAST> mtu 16384
 inet 127.0.0.1 netmask 0xff000000 
 inet6 ::1 prefixlen 128 
 inet6 fe80::1%lo0 prefixlen 64 scopeid 0x3

خوب می بینیم که FreeBSD کارت شبکه اول مرا به نام   re0   شناخته است و به آن هیچ IP اختصاص نداده است . خوب حالا دوست دارم به این کارت شبکه آی پی 192.168.0.80  با  subnet mask  پیش فرض 255.255.255.0 را بدهم .

فرض می کنیم یک فایل ایزو مانند  FreeBSD8.iso داریم و می خواهیم محتویات آن را ببینیم و از آن استفاده کنیم . یا دوست شما یک فایل ایزو در اختیار شما قرار داده است و شما دوست دارید آن را باز نموده و مورد بررسی قرار دهید . اگر در ویندوز باشید یک راه ساده این است که  این فابل را در یک درایور مجازی مونت کنید و سپس آن را مشاهده کنید .

در FreeBSD با دستور mdconfig می توانید این فایل را در شاخه ای مانند mnt که برای  mount به کار می رود مونت نموده و از آن استفاده کنید .

اولین کار برای استفاده از این دستور این است  که درایو مجازی برای فایل ISO خود بسازید . برای این کار دستور زیررا در ترمینل تایپ می کنیم .

# mdconfig -a -t vnode -f /tmp/FreeBSD8.iso -u 0

حالا برای مونت این فایل ایزو در شاخه mnt دستور زیر را  تایپ می کنیم.

معمولا در سیستم عامل هایی مانند Unix اکثر کار ها با محیط متنی یا Shell یا ترمینال انجام می شود و این در مورد Server ها حتمی است . بسیاری از کاربران محیط ترمینال یا متنی را به محیط گرافیکی ترجیح می دهند و از آن استفاده می کنند .

فرض می کنیم می خواهیم سیستم خود را برای مدتی محدودی مثلابرای نوشیدن یک نوشیدنی داغ مانند قهوه ترک کنیم .خوب دوست نداریم که دیگران از ترمینال یا محیط متنی من استفاده کنند یا دخترم کوچک با دستکاری کیبرد باعت تایپ یکسری دستور بیخود شود . یک را ه این است که از این محیط متنی خارج شده و دستور exit را اجرا کنم . وقتی برگشتم دوباره  login کنم .

یک راه دیگر این است که از دستور lock استفاده کنم . با اجرای این دستور محیط متنی برای مدت زمان خاصی که به صورت پیش فرض ۱۵ دقیقه می باشد قفل می شود وبرای باز کردن آن به تایپ کلمه عبور احتیاج داریم .

اگر برای اولین بار این دستور را در ترمینال اجرا کنیم . خروجی زیر را خواهیم دید.

$ lock
Key:
Again:

در خروجی بالا از ما می خواهد که یک کلمه عبور تعریف کنیم و سپس این کلمه را دوباره تکرا ر کنیم . بعد از تایپ کلمه عبور پیغام زیر را خواهید دید:

Mint را می توان یکی از زیباترین توزیع های لینوکس دانست که بر اساس Ubuntu یا Debian می باشد . در این توزیع تلاش تمام شده است تا محیطی جذاب و دوست داشتنی برای کاربر به وجود آید . این توزیع به صورت default با محیط گنوم عرضه می شود و بعدا محیط های KDE و fluxbox آن نیز ساخته می شوند .

همراه  این توزیع اکثر کدک هایی که برای داشتن یک محیط مولتی مدیای جذاب لازم باشد نصب می شود و شما بوسله این توزیع به راحتی می توانید از هر فرمت مولتی مدیا لذت ببرید و از آن استفاده کنید .

همراه این توزیع درایور های کارت های گرافیکی Nvidia و ATI نیز نصب می شود تا محیطی جذاب را برای شما به وجود بیاورد.

این توزیع را می توان همانند  Omega برای دنیا ی  RPM ها دانست.

من در منزل برای دخترم این لینوکس را نصب کردم تا بتواند  فیلم های مورد علاقه خود را ببیند و بتواند در هنگام بیکاری با بازی های لینوکس خود را سرگرم کند . دختر ۵ ساله ام بازی supertux را خیلی دوست دارد و بیشترین وقت را برای این بازی می گذارد .